Huis van Bewaring Arnhem.
DE MOORDENAAR:

© Rob Zegerius 2000

Ik zit in een klein maar netjes onderhouden kantoor, terwijl ik om me heen kijk zie ik dat net als elk ander politiebureau ook hier de verhoorkamer is opgetrokken uit grauw beton en vale wit tinten. Verder goedkoop kantoor meubilair en een computer die bij levering al hopeloos verouderd was. De keren dat ik in een dergelijke ruimte ben geweest zijn niet te tellen. Zo vaak in ieder geval dat het me niet meer intimideert. Tegenover me zit een magere vent met een grafkop welke ik in gedachte Laurel noem. Naast hem een ventje met een dikke varkenskop die ik voor het gemak maar Ollie noem. De grafkop biedt me koffie en een sigaret aan welke ik zwijgzaam aanneem. Terwijl ik de rook gretig inhaleer, begint Ollie een aantal kleurenfoto's op het bureau voor me uit te spreiden. Ik kijk ge´nteresseerd toe hoe de resten van een mens voor me op tafel verschijnen. Als een puzzel wordt langzaam maar zeker duidelijk dat het hier een man betreft die door geweld om het leven is gekomen. Recht voor me ligt zijn hoofd half open gezaagd, daarnaast, iets wat op zijn lever lijkt, onwillekeurig denk ik aan kippelevertjes met uien en tomaat en ik watertand ervan. Nog steeds wordt er niets gezegd, en vervolg ik mijn blik over de tafel o kijk daar ligt zijn hart. Op de foto is duidelijk te zien hoe het hart van een mens op een snijtafel is neer gelegd met daar doorheen een stalen pin waaraan een nummer is bevestigd.
Ik heb dit soort foto's al vaker gezien vandaar dat ik weet dat de stalen pin dient om het schotskanaal vast te stellen.
Zodat ik nu weet dat het slachtoffer dus door vuurwapengeweld om het leven is gebracht. Zonder die pinnen had ik moeten raden want de patholoog heeft het slachtoffer kundig uitgebeend.
Wat me doet denken aan mijn eerste baan, als jongetje van veertien begon ik op het slachthuis, en de eerste werkdag zag ik geschokt toe hoe een grote vent met een volkomen onaangedaan gezicht een varken de strot door sneed. Terwijl het leven uit het krijsende dier weg liep voelde ik hoe mijn maag zich omkeerde en ik mijzelf leeg moest kotsen. Na verloop van tijd was ik gehard en wist ik niet beter. Ook ik keek voortaan onverschillig toe hoe de varkens aan hun einde kwamen, en liet mijn eetlust er niet langer door bederven. Eindelijk nam de grafkop het woord en vroeg of ik iets te zeggen had. Ik keek niet begrijpend naar eerst grafkop en vervolgens naar Ollie, vervolgens haalde ik mijn schouders op en zuchtte: "Okay wat is hiervan de bedoeling?"
Het volgende moment sloeg grafkop met zijn vlakke hand hard op de tafel, en schreeuwde "Beken dat je ze hebt vermoord!"
Niet onder de indruk van 'man's woede-uitbarsting antwoordde ik over wie hebben we het nu? Want met alle respect ik kan hier niemand in herkennen. Daarmee was het verhoor ten einde.

Maanden later stond ik terecht. Op de vraag van de president van de rechtbank wat mijn professie was antwoordde ik slachter en in gedachten voegde ik daar aan toe alleen de varkens zijn wat groter!!

Door Rob Zegerius veroordeeld voor doodslag 1X, vrij gesproken voor moord 3X.

 
 


"Forum" Give your reaktion
 
 

<