Willem Voet

Wie in de titel een dualiteit leest heeft gelijk. Want ik ben opgegroeid in Borgerhout, en woon daar nog steeds... Maar echt leven en mij vrij voelen? Neen, dat doe ik daar spijtig genoeg maar zelden. Je bent altijd wel ergens op je hoede wanneer je naar de winkel gaat. Of wanneer je ´s avonds de deur uit gaat, kijk je altijd even om voor je verder gaat. Het is al een gewoonte geworden om op die dingen te letten. Een gewoonte om de fiets binnen te zetten, een gewoonte om niks in de wagen te laten liggen, een gewoonte om ook overdag het nachtslot van de voordeur om te draaien. 
Ben ik bang voor spoken? Als je 5 keer op de grond geslagen bent om God weet welke reden, dan neem je gewoon voorzorgen. Want als je iets overkomt, op die moment sta je er alleen voor. Gelukkig vind je steun bij anderen. Lotsgenoten zou ik het durven noemen. Mij interesseert het weinig ofdat die groep groot of klein is, maar ik zou wel graag willen dat de overheid eindelijk het uitschot van straat gaat halen. 
Mijn vader was arbeider, en mijn moeder vroeger bediende. We waren niet arm, maar zeker ook niet rijk. Maar ik wil niet graag bestolen worden om een zakcentje te geven aan een groep van werkeloze criminelen. Zeker niet als ik nu kijk hoeveel ik al betaal aan een staat die niet de moed heeft om mij op een correcte manier van een veilig onderkomen te voorzien, maar wel OCMW gelden laat misbruiken door dat stelletje criminele werkwijgeraars. En ofdat dat uitschot nu paars, geel, bruin, oranje, blank of blauw ziet, ik heb het recht om veilig te leven in Borgerhout. En niet om geleeft te worden in Borgerhout. Ik wil me terug thuis voelen.