Rapid Eye Movement/Part II

De val van een flatgebouw.
Dat zijn jullie.
En bij elke etage die je passeert denk je: Ik val best goed.
Ik ben best goed bezig.
Een val kan eindeloos duren.
Maar het gaat niet om hoe je valt.
Het gaat om hoe je neer komt.
En dat ben ik.
...
Ik ben het vleesgeworden onrecht.
De volslagen willekeur.
Altijd het verkeerde moment.
Ik ben de kogels in de deur van de discotheek.
Het bonnetje voor haar jas had ze in haar hand.
Een fijne hand.
Dan ben ik de kogels door de deur van de discotheek.
Zij keek nog net over haar schouder.
Om de kogel in haar lin-ker oog te zien verdwijnen.
...
De voetafdruk in een hals.
Dat ben ik.
Ongestraft.
...
Ik zie mezelf terug in opengeknipte auto's langs de A16.
Op een mistige maandagmorgen.
In mijn huisje in de Ardennen.
In de speciaal voor mij gemetselde kelder.
In de inmiddels vergeten kapmessen in een jungle.
Maar ook in de vergeten tijd, drie hoog achter.
Tot ik dikke zwarte vliegen wordt.
En de buren er last van krijgen.
...
Ik ben tranen.
De afgekeerde blik.
De gesloten ogen.
De ongeboren vrucht.
Maar ook het gebakken eitje.
s'Ochtends in de pan.
Net zo makkelijk.
...
Ik heb geen moraal.
Rot op zeg.
Dat kan ik me niet permiteren.
Overstekend wild.
Dat is moraal.
...
Ik ben wat vaak begint als een klein bobbeltje.
De stilte als de monitor uitendelijk zwijgt.
Het laatste, vaak niet gevoerde gesprek.
Ik ben zo verdomde jammer.
En tragies.
En met grote verslagenheid.
We zullen je missen.
Ik ben bedroefd, maar dankbaar.
En toch nog volkomen onverwachts.
...
Ik ben een vaag gevoel van misselijkheid.
Die keren dat ik tersprake kom.
...
Ik ga altijd alleen naar een feestje.
En kom nooit alleen thuis.
...
Neem eenzaamheid mee.
Laat eenzaamheid achter.
...
Ik ben jou.
Ik ben je buurman.
Buurvrouw.
Ik ben alles.
...
Ik ben de dood.
...
Ja, ik ben de dood (kinderlijk uitgesproken).
...
Best mooi hè ?
...
Ik ben het laatste wat je ziet.
Het laatste wat je meemaakt.
En daarna is er niets meer.
En dan heb ik het met 'niets' nog heel voorzichtig uitgedrukt.
...
Want de illusie, en dat zullen jullie toch met mij eens zijn,
de illusie dat hierna nog een hiernamaals is, of godbetert zelfs zoiets als een Hemel, dat is toch wel van een heel infan-tiel kaliber.
Een beetje door een grote wei wandelen in witte pyama's.
En wie organiseert dat ?
Om de drie seconden iemand dood, sinds het bestaan van de mens-heid.
En dat wil dan ook nog allemaal met Elvis Presly praten.
Alsof de dood een gratis hotel is waar coca-cola uit de kraan komt.
Gek word je ervan.
Om maar niet te spreken van die volksstammen die je de oren van je kop afzeuren omdat ze serieus denken dat ze terug kunnen keren als heilige koe, of paard, of noem de hele veestapel maar op, of als een of ander Napoleon die nog geboren moet worden.
Alsof mij dat iets interessert.
Alsof ik daar tijd voor heb.
De dood is geen pretje.
Rot op man.
Respect.
Respect voor de dood.
...
Het is allemaal van zo'n platheid als ik uiteindelijk langs kom.

(vrouw loopt door publiek af.
Dode man blijft achter.
Black-out)