GEWELD IN DE SAMENLEVING ----- OORLOGSGEWELD:

© Ton Herbrink. Oud-strijder van de K. N. Brigade ”Prinses Irene”. 15 September 2000

Ergens ver van huis, in Engeland. De invasie in Normandië is op handen. Ik voel het gewoon in mijn botten. Als ik erover blijf denken, gaan de koude rillingen over mijn rug. Daadwerkelijk verwikkeld worden in het oorlogsgeweld!! Het is geen ver-van-mijn-bed-show meer. Het achtervolgt mij, waar ik ook ga. ]Wat moet ik er in Godsnaam mee? Geweld! Oorlogsgeweld! Maar ja, ik hoor het elke dag in mijn oren toeten: There is a war going on, my boy!” Nou, en....., wat heb ik daarmee te maken? Of is het misschien toch zo dat ik er alles mee te maken heb, dat ik er als militair helemaal niet om heen kan. Ik wilde en moest toch zo graag in het leger! Ik moest toch zo nodig mee helpen om de moffen een enorm pak slaag te geven en weer weg te jagen uit het lieve vaderland. Of niet soms!!!

Ja. Eigenlijk is dat wel zo. Nederland moet en zal weer vrij worden. Daar moet ik toch een steentje toe bijdragen! Maar in dat petieterig klein steentje zal wel een ontzettende hoop geweld verscholen zitten. Wil en kan ik wel omgaan met groot geweld. Kan ik het wel gebruiken tegen de medemens?? Eigenlijk wil ik dat helemaal niet. Maar wat dan? Moet ik dan tegen mijn kameraden zeggen: knappen jullie dat vuile werk maar op. Mij niet gezien. Nee. Dat kan natuurlijk niet, dat zou ontzettend laf zijn. Later wel profiteren van een vrijheid, waarvoor ik niet bereid was mij in te zetten om die te herwinnen. Neen. Dat kan en mag niet zo zijn. Ik ben vrijwillig bij de strijdkrachten gekomen. Ik zal dan ook mee ten strijde trekken om weer vrijheid en vrede te brengen en te hebben. Zonder invasie, zonder gebruik van wapens, zonder groot geweld zal het nu in geen geval meer lukken. Geweld is niet meer te vermijden. Het is een absolute ”must”.

Ik zie de kleppen van de landingsvaartuigen nog opengaan. Het geweld stormde op me af. Het was toen, gek genoeg, niet zo moeilijk meer om zelf tot geweldadigheden over te gaan. Lijfsbehoud van de kameraden en van jezelf riep me automatisch op om wederkerig dodelijk geweld te gebruiken. Vrijheid en vrede zijn er gelukkig voor in de plaats gekomen, afkeer van geweld ten spijt.

 
 


"Forum" Give your reaktion
 
 

<