Elise - 29 - mama van twee kleine kindjes, een baby en een peuter. 

Samen met mijn kersverse Nederlandse echtgenoot (ondertussen dus ook de papa van voornoemde zonen) in 2000 in Borgerhout komen wonen. Allebei bijlange niet vertrouwd met Antwerpen en zeker niet met Borgerhout, kozen we toen voor deze plek om de liefde voor elkaar te kunnen verzoenen met (voor mij) de liefde, (voor hem) de zekerheid voor en van onze jobs, respectievelijk in Brugge en Tilburg: Borgerhout ligt netjes middenin. Vrienden en kennissen woonden al in Borgerhout en maakten ons daar vertrouwd met de onverwacht mooie huizen die er nog voor een redelijke prijs te koop worden aangeboden. Het huis waarin we wonen vinden we nog altijd heel erg mooi en aangenaam; we kozen het ook omdat het gelegen is aan een speelplein hartje Oud-Borgerhout, wat veel extra speelruimte betekent voor de kinderen, die we toen al heel graag wilden.

We voelen ons enorm geborgen in deze buurt. We hebben nog nergens zo genoten van de warme contacten met in de eerste plaats mensen uit onze straat, en bij uitbreiding mensen uit de hele buurt. Zij hebben ervoor gezorgd dat we ondanks de soms moeilijke momenten hier nog altijd het liefste wonen. Ik verwijs hiermee naar de lente van 2002 die iedereen rond het plein zich nog wel herinnert: een groepje jongeren maakte het hier toch echt bont, ik had toen net een eerste babietje en voelde mij niet bestand tegen een dergelijke spanning en in extremis ook fysieke dreiging, waardoor ik hier eigenlijk meteen weg wilde.

Dit was echter een periode van twee maanden, sindsdien is het hier met een beetje verbeelding en opruimen vergelijkbaar met de kaltmthoutse heide. Van de beroemde rellen hebben wij gehoord via de bejaarde vader van de buurman die toch wel heel bezorgd was toen hij de televisiebeelden zag en dus opbelde om te vragen of wij nog leefden. Omdat bijna niemand in de straat een tv heeft, wisten we zelf niet dat er iets aan de hand was. Naderhand bleken in de straat enkele wagens beschadigd door mensen die door de politie werden achternagezeten, maar dat was dat. Trauma's zijn hier nog niet opgelopen. Wel zijn we doordrongen van het besef van de nood aan een kritische benadering van de pers en de media, die alles veel extremer voorstellen dan het is en volledig voorbij gaan aan de subtiliteit en de nuances van de problemen die in een wijk als deze aanwezig zijn.